VICTOR M.
Google
O mosteiro, que lle dá nome á vila, foi fundado polo conde Wifredo o Velloso no século IX. A súa filla Emma foi a primeira abadesa neste cenobio beneditino. Moi pronto a comunidade feminina foi clausurada e o mosteiro foi ocupado por outras comunidades masculinas. No exterior da igrexa, a ábsida románica, con arquerías e columnillas, acusa á influencia ultrapirenaica. Tras un terremoto acaecido en 1428, levantáronse piares na prolongación da nave, suprimindo o antigo deambulatorio. A decoración interior das ábsidas é semellante á exterior. Os capiteis, ricamente esculpidos, inspíranse en teas orientais. Na ábsida central destaca un Descendemento da Cruz, extraordinario grupo escultórico de madeira policromada datado en 1251. Os personaxes están tratados con realismo. Consonte á tradición, en 1426 apareceu nunha cavidade da cabeza do Cristo unha sacra forma intacta, o que converteu a estatua en obxecto de veneración popular, viva aínda nos nosos días. Entre as obras de arte da igrexa hai que sinalar o delicado retablo gótico de alabastro de Santa María a Branca (s. XIV), o sepulcro do Beato Miró de Tagamanent, do mesmo século, e o retablo gótico de San Agustín. O claustro, de estilo gótico catalán, é simple e elegante. Os arcos están sostidos por esveltas e elegantes columnillas que substituíron no século XIV ás do claustro románico.
