Martin ter D.
Google
Op tweeden karstdag besleuten wiej da’w ‘n volgenden dag nog wal zin hadden in wat etten boeten de deur. Hier mer op an, zeaden ze biej et Seminar. Dat he’w wetten. A’j meenden da’j zölf wal wat veur mekaar kriejt in de kökken, bind iej wal iets in a’j hier west hebt. Nich gek opkieken a’j ’t restaurant op de webstea van Michelin teggenkomt.
Et Seminar kreg zien naam van de olde kloosterkaark woar et in zit. De roeme parkeerstea der veur kö’j anders oardig met an et dreien an kommen, want ’n ingank mu’j nen ziedweg veur in. Völ volk was der ja nich op dissen daarden karstdag, dus wiej hadden wat te kiezen.
Noa at ene van de kearls oe ’n jas ofnemp, kom iej binnen in ne zacht anlöchte ruumte met greuntonen an de muren en donker en lecht holtwaark. Massaal veult et toch nich, want een stel machtige potplanten brekt beide et zicht en et strakke geveul. De steul zak iej zacht in vort en iedere toafel kö’j de elböam good kwiet. Ok wal es fein.
Hier maakt ze oe gen half waark. ‘t Is nich da’j noaderhande zeit van: wat he’w der noe van preuwd? A’w et kort samenvatten mut: ze bangt zich hier nich veur stewige smaken. Mer dan doo’w et tekort.
En et oog wil ook wat. Prachtig wat ze der - hoast letterlik - van bakt. Enkel de amuse al was hoast jammer um op te etten. Ne oard tartaar van tomaten wat zik leut vortkauwen as vleis, met ne karstomaat as beddeke veur een vrolik blädke van miniraketsload. Nen staarken smaak as van komien bleef nog noahangen. Helemoal nich verkeerd.
As veurgerecht zatten ze ons ne stapeling to van ossenworst onder wat volgens miej schoapenkeze was, reusterde nötten, knapperig dunbakken krokantblad en wier nen tooi van greuntespierkes. Et höng richting salami. Wat zea’k oawer stewige smaken?
Et heuwdgerecht was nen smakenspöltuin van appelgemberbriej, eerdpeer, kool en trankeerden diamanthaas in streuperige portsaus, met nen knapperigen sjalot en briej van peddesteul der nöast. Wo krie’j et biej mekaar verzunnen?
Ze maakt der een punt van um allens hier oet de nöagte te halen. Dus et kan good wean da’j ’n ossen op ’n telder een paar dagen der veur nog in de wear hebt zeen lopen. Ze holdt zelf de beest en doot greunte en kruden kweken op eagen grond. Op de balie woar a’j achterof hillemoal gennen zwoaren pries veur zo’n feest hoovt of te rekkenen, lig een book met oetleg wat ze nog van eer resten en schellen maakt. Niks geet verleuren.
In onze onwettendheid vreug wiej woar at ze de koffie van hadden, want den ko’j best drinken. Oh, zeaden ze, ze haalden gewoon ne partiej rauwe bonen an en dee deuden ze zölf branden. Natuurlik doot ze dee zölf branden! Biej et Seminar zet ze aait nen trad meer. Mer dat allens zonder hotemetoterig te doon.
Wiej zitt nog te kieken noar een ander hoes. Kan wean da’w der op Funda noe ook Zeander biej invoert.
